Rozdział 11

"Dwie Eleny to już tłum"

 Mrużąc jeszcze powieki mogłam dostrzec, że leżę w swoim łóżku a nade mną stoi nie kto inny jak Elijah. Moje ciało przeszył nieprzyjemny dreszcz. Spojrzałam na moją szyję. Podarunek Stefana nadal mienił się srebrem pod wpływem światła. Kątem oka widziałam, że Elijah również się mu przygląda.
          - Niewiarygodne. Widzieć ten sam naszyjnik po tylu stuleciach... - Nie miałam bladego pojęcia o co chodzi. Oczywiście już wcześniej zdawałam sobie sprawę, że wisiorek jest bardzo stary, ale jaki miał związek z Eliahą?
         - Gdzie Jenna?! - Martwiłam się o ciocię. Jak oni w ogóle się poznali? W mojej głowie powstawały coraz to nowe pytania, najchętniej zadałabym je wszystkie naraz jednak dużo lepszym wyjściem byłoby zostać samej.
        - Jest pod wpływem hipnozy. Kazałem jej zaparzyć dla ciebie specjalne zioła. Po nich poczujesz się zdecydowanie lepiej.  - Już nic z tego nie rozumiałam. Wydawało się, że mężczyzna chce dla mnie jak najgorzej, tymczasem okazuje się, że się martwi? O mnie? Nie. Coś było na rzeczy, a ja musiałam wiedzieć co.
          - No proszę. Kogo my tu mamy... - Elijah mimo, że wciąż przyglądał się mojej twarzy zachował się jakby miał oczy z tyłu głowy. Wstał z mojego łóżka i podszedł do drzwi. Dostrzegłam twarz Stefana. Dzięki Bogu!
          - Nadal załatwiasz interesy dla swojego braciszka? Nie sądzisz, że zachowujesz się niczym jego służący? - Stefan znał Eliahę? Kolejne pytanie. Wszystko było takie skomplikowane. Mając nadzieję, że chłopak wszystko mi wyjaśni również podniosłam się z łóżka i chwiejnym krokiem podeszłam do niego, mocno wtulając się w ramiona chłopaka. W sekundę Elijah zniknął. Choć wiedziałam, że nie na długo. Nie pojawił się znikąd i też znikąd nie odejdzie.
          - Musisz odpocząć. Wszystko opowiesz mi później. - Podniósł mnie jak małą dziewczynkę i opatulił kołdrą. Mimo,że chciałam wszytko wiedzieć od razu moje powieki odmawiały posłuszeństwa stając się ciężkie. Stefan złożył delikatny pocałunek na moich ustach. Niemal w tym samym momencie otaczała mnie już tylko ciemność.

   ~~~*~~~

    Caroline

     Do moich drzwi rozległo się pukanie. Byłam już po kąpieli i w szlafroku. Mimo to zeszłam na dół. Za  drzwiami stała moja najlepsza przyjaciółka Bonnie. Wyglądała na zdenerwowaną, więc wpuściłam ją do środka. Myślami byłam jednak nadal przy nieznajomym spotkanym w parku.
          - Cieszę się, że już wróciłaś. Jak u twojego ojca? - Tata Bonnie mieszkał w Nowym Orleanie, gdzie pracował. Bonnie często go odwiedzała.
          - Wszystko u niego w porządku. Martwię się bardziej o Elenę... - Nie kryjąc zdziwienia, od razu chciałam wiedzieć więcej.
          - Coś nie tak? Z tego co wiem ma się dobrze, wręcz świetnie. Zaczęła spotykać się z Salvatore, możesz uwierzyć?! - Nie miałam pojęcia o co mogło chodzić, ale wiedziałam, ze Bonnie nigdy nie robi z igły widły.
          - Przez to coraz bardziej jej nie poznaję. Przejdę do rzeczy. Gdy byłam u ojca, odwiedziliśmy pobliską knajpę. Kogo tam spotkaliśmy? Naszą psiapsiółkę, która obściskiwała się co pięć minut z innym facetem. To przecież w ogóle do niej nie podobne... Mój ojciec się temu wszystkiemu przyglądał rozumiesz?! - Dziewczyna siedząc wygodnie na kanapie w salonie, popijając mrożoną herbatę wyciągnęła z kieszeni komórkę.
          - Dramatyzujesz... Na pewno się pomyliłaś. Elena cały czas była w domu. Przecież widziałam się z nią. Stefan też.

- Ale Care, to nie wszystko. Widząc to co ona  wyprawia podeszłam do niej a ona jakby nigdy nic udawała, że mnie nie zna. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Rozumiem, nie jestem jej matką ani nic, ale jako że to do niej kompletnie nie podobne spróbowałam jeszcze raz. Wstała od stolika i stojąc ze na twarzą w twarz powiedziała, że nie zna żadnej Eleny. Chciałam od razu po przyjezdzie pójść do niej, ale jestem na nią niesamowicie wkurzona. Jak myślisz co mam zrobić?
  - To jakaś pomyłka... - Starałam się , jak to zawsze ja myśleć pozytywnie. - Jutro rano porozmawiamy z nią o tym w szkole.
          - Wiedziałam, że to powiesz. Dlatego zrobiłam to: - Moja przyjaciółka włączyła jakieś wideo, gdzie faktycznie trzeba przyznać dziewczyna zarywająca do całego pubu wyglądała niczym Elena.
         - No dobra jest podobna...
          - Podobna?! Ona jest identyczna. Może ten strój i makijaż nie jest za bardzo w stylu Eleny, ale cała reszta?  - Tym razem musiałam przyznać jej rację. Ona wyglądała niczym jej klon.
         - Jutro wszystko się wyjaśni, przynajmniej miejmy taką nadzieję. - W końcu z tego co wiem, Elena nie ma żadnej siostry, ani nic więc jakieś wytłumaczenie musiało być.

~~~*~~~

Elena

     Do mojej sypialni docierały już pierwsze przebłyski słońca. Budzik wskazywał dokładnie 5:30 a ja zmarnowanym krokiem ruszyłam w kierunku łazienki. Rozebrałam krótkie szorty od piżamy i top po czym weszłam do kabiny prysznicowej. Gorące krople wody, były właśnie tym czego mi potrzeba. Długie pasma brązowych włosów zaczesałam w niechlujnego koka i wzięłam się za szorowanie zębów. Z racji, że prawie nigdy się nie malowałam postanowiłam zrobić wyjątek. Z kosmetyczki wyjęłam jeszcze nawet nie otwarty eyeliner a policzka delikatnie potraktowałam pudrem. Chciałam mieć choć jeden dzień taki jak przed rozpoczęciem roku i wypadkiem rodziców. NORMALNY. Z szafy, w której nie miałam za dużo ciuchów, bo nigdy nie zawracałam sobie tym głowy udało mi się wygrzebać krótkie jeansowe spodenki do czego dobrałam białą koszulkę i czarną skórzaną kurtkę. Mając jeszcze trochę czasu, zjadłam z Jenną śniadanie. Ani słowem nie wspomniała o wczorajszej kolacji z Elijahą, No tak. Facet ją prostu zahipnotyzował. Zegarek na ścianie wskazywał dokładnie 7:30 a jako, że do pensjonatu Salvatorów daleko nie miałam postanowiła zrobić Stefanowi niezapowiedzianą wizytę.
     Na ulicy mimo wczesnej pory  panował tłok. Rodzice z dziećmi spacerowali po parku, a na drodze już słychać było silniki samochodów. Typowy dzień w Mystic Falls - pomyślałam. Tego właśnie mi brakowało. Ni stąd ni zowąd z przednią szybą mojego volvo zderzył się czarny kruk. To wytrąciło mnie z rozmyślań i skupiłam się na prowadzeniu. Zza koron drzew można było dostrzec samochód Stefana. Zaparkowałam przy samochodzie Stefana i zapukałam do drzwi. Nie sposób było też nie zauważyć błękitnego starego, ale mającego w sobie "to coś" auta. Nikt nie otwierał. Drzwi były lekko uchylone, więc weszłam do środka. Zapach drewna rozchodził się po całej rezydencji. Pensjonat, był urządzony w starym, przedwojennym stylu, ale miał swój urok.  W salonie na brunatnym, skórzanym fotelu ktoś siedział i pił burbona. Od razu doszłam do wniosku, że to Stefan i bez zastanowienia ruszyłam w jego kierunku. Zastanawiało mnie, dlaczego się nie przywita, na pewno droczy się ze mną - przeszło mi przez myśl.
Podeszłam go od tyłu i zakryłam dłońmi jego oczy.
          - Zgadnij kto? - Przymknęłam powieki i dałam chłopakowi buziaka w policzek.
          - No no muszę przyznać, miłe powitanie. - Damon chwycił mnie w tali i swoim wampirzym tempem posadził na kolana. Zdezorientowana tym obrotem wydarzeń szybko znów stanęłam na nogi. Jak to ostatnie dni w moim życiu, ten również nie obszedł się bez "niespodzianki" Czułam jak krew mnie zalewa, ale czy ja wiem czy ze strachu, czy złości? Owszem nienawidziłam Damona, ale czułam przy nim coś takiego, czego nawet nie mogę poczuć przy Stefanie. Nie wiedziałam tylko jeszcze, co to takiego.

   

***

      Na samym początku chcę przeprosić Was, że rozdział dodaję po tak długim czasie. Starałam się spędzać jak najwięcej czasu na świeżym powietrzu Teraz pogoda nie sprzyja za bardzo, więc "upichciłam" tutaj coś dla Was. Rozdział uważam za całkowicie nieudany, no ale może Wam się spodoba. Nie będę też ukrywać, że planowałam skończyć z pisaniem tego bloga, ale jakoś się wzięłam w garść i skończę to opowiadanie. Kolejne rozdziały mam już "napisane"  w głowie, więc myślę, że nie będziecie musieli długo czekać. Zmartwiona jestem też tym, że mam na blogu tyle wyświetleń a tak mało komentarzy :( Dlatego zachęcam Was bardzo do zostawienia po sobie śladu,  bo dodaje to niesamowicie motywacji.